31 mei, laatste dag in Osaka en gezamelijk afscheidsdinner

Wat doe je op zo'n laatste dag die bovendien regenachtig is?

Juist, weinig & musea.

Maar eerst dit: Inchecken bij Emirates op onze groepstickets lukt niet met mobieltjes. De hoteldesk kijkt onschuldig en haalt de smalle schouder op. Dus naar de bieb.

Onderweg word ik door deze prijswinnende schilder naar zijn winkel gelokt. Mooi gedaan en imposant maar ik ben niet van steile bergen, ook niet van mooi geschilderde.

Bij de Bieb alwéér een soort afwijzing. Behulpzaamheid al om maar op publieke service is die niet ingericht.

Met een vertaalapparaat, waarvan hij eerst de handleiding moet raadplegen, komt het deze vriendelijke jongeman alsnog over de lippen dat er geen internettoegang op een pc wordt geboden. Duizenden excuses, het bedroeft hem oprecht. 

Heel het interieur ademt trouwens mufheid, maar vriéndelijk, ongelooflijk.

In de restauratie-afdeling wordt een keuze uit 3 lunchmenu's geboden. Heerlijk als de opties duidelijk zijn, en smakelijk. Opvallend vind ik dat er maar liefst 9 dames helpen voor dit kleine plekkie. In keuken&bediening, dat wel.

Op het tafeltje naast me een bijzondere opmaak van een toetje:

Dit is geen lampje maar een fragiel ballonnetje dat op een nagerecht staat te wiebelen, tot het ploft. Tot een degelijke uitleg is het niet gekomen, ik vergat een optie: misschien dat ik morgen een helder moment heb.

Zoals het zich betaamt, zijn ze ook hier goed bezig met kinderen. Als ik het goed begrijp zijn het hartjes onder riem voor hen die lijden aan het e.o.a. Mooi project!

Verder voelt het biebgebouw wat koloniaal aan, wel mooi!

Bij toeval kom ik het pas vernieuwde museum MOCO tegen. 

Lekker modern gebouw met oude meuk. Sorry, met prachtig ceramiek.

MOCO staat voor Museum of Oriental Ceramics Osaka.

Onuitputtelijk natuurlijk om nu hier weet te geven. Daarom een keuze:

Met keurige, ook Engelstalige, bijschriften. Een aparte presentatie waardig.

Al met al een mooie namiddag met een fraaie collectie in een mooi gebouw.

Kom, op naar de reisgenoten voor het "Afscheidsdinner" in ons AKA-hotel.

Afscheid, ook van Rob Zoomer die ons door Japanse druktes leidde en mooie treintrajecten uitzocht.

En presentjes voor bijzondere deelnemers, zoals nieuwkomers (als ik).

Verder gewoon een hapje en een praatje. Tot morgen samen in de trein naar vliegveld Kansai Airport Osaka...

Arrival 02 June 13:15 Schiphol Airport uit Dubai.